شیراز مرکز استان فارس بوده و در عرض جغرافیایی ۳۷و۲۹درجه و طول جغرافیایی ۳۲و۵۲درجه واقع شده است.ارتفاع متوسط این شهر از سطح دریا ۱۴۸۸ متر است.شهرستان شیراز که شهر شیراز مرکز آن است شامل ۶ بخش و ۶ شهر و ۲۲ دهستان است.فاصله این شهر تا تهران ۸۹۵ کیلومتر و تا اصفهان ۴۸۱ کیلومتر و تا بندر بوشهر ۳۲۰ کیلومتر است.مساحت کل شهرستان ۲۲۰ کیلومتر مربع است.شهر شیراز دارای دو بافت قدیمی و جدید است،بافت قدیمی شهر در زمان های مختلف دروازه های متعددی داشته و شامل محلات مختلفی بوده است و بافت جدید آن نیز در اطراف محلات قدیمی شهر و در حاشیه شهر گسترش یافته است.

آب و هوای این شهر نسبتا معتدل بوده و به همین علت باغ های سرسبزی در تمام شهر پراکنده می باشد که باعث اعتدال بیشتر در هوای شهر گردیده است.طی دوره سی ساله اخیر متوسط درجه حرارت این شهر۶/۱۷ درجه سانتیگراد،حداقل مطلق آن ۱۴-درجه سانتیگراد و حداکثر مطلق آن ۴۳ درجه سانتیگراد است.متوسط بارندگی سالانه این شهر حدود ۳۲۸ میلیمتر و معدل تعداد روزهای یخ بندان در طول سال در حدود ۵۱ روز است.

وضعیت اقتصادی و اجتماعی

اساس اقتصاد این شهر برپایه کشاورزی و دامپروری استوار است.جمعیت این شهر در آبانماه سال ۱،۰۵۳،۰۲۵،۱۳۷۵ نفر بوده است که مانند بسیاری از شهرهای دیگر به علت مرکزیت و وجود یکی از معروفترین دانشگاه های ایران ،مراکز فرهنگی متعدد،مراکز تجاری،سیاسی و اداری هر روز رو به افزایش است و قابل ذکر می باشد که در زمان جنگ تحمیلی بسیاری از مردم جنوب کشور به این شهر مهاجرت کردند که بعد از جنگ نیز آنجا را ترک ننمودند.زبان اکثریت مردم شیراز فارسی است،ولی زبان های رایج دیگر شامل ترکی،کردی،عبری،عربی،آسوری و ارمنی نیز تکلم می شود.

تاریخچه

سرسبزی و زیبایی این شهر آن را معروف به شهر گل و شعر و عنوان عروس شهرهای ایران نموده است،قدمت طولانی دارد و بیشتر جهانگردان جهان راجع به آن گزارش هایی نگاشته اند و آن را مرکز علم و تمدن دانسته اند و سابقه آن را به دوران پیش از اسلام نسبت می دهند.در مورد پیدایش شهر شیراز دو نظریه مختلف وجود دارد.عده ای عقیده دارند این شهر در دوره اسلام،سال ۷۴ هجری احداث شده است.برخی دیگر با توجه به الواحی که در تخت جمشید به دست آمده است معتقد هستند که قدمت شیراز به قبل از اسلام برمی گردد.از جمع بندی این داده ها،می توان نتیجه گرفت که شیراز قبل از اسلام شکل شهری نداشته است ولی در دوره اسلامی به پیشرفت و شکوه می رسد.کاوش های اطراف قصر ابونصر و شهرهای با نام اردشیر و شیراز ثابت می کند که قدمت بنا به اواخر دوران اشکانی یا اوایل دوره ساسانی می رسد.امیر ابو کالینجار در سال ۴۳۶ هجری قمری مسجد جامعی در شیراز بنا کرد و در دوره صفاریان بر رونق شیراز افزوده شد.دیلمیان-مخصوصا عضد الدوله دیلمی- برای آبادانی شیراز بسیار کوشید.آل مظفر و اتابکان فارس نیز در آبادانی شیراز کوشیدند،و تیموریان به شیراز آسیب فراوانی زدند.در دوران صفویه شیراز مرکز ایالت فارس بود.

برای توجیه نام این شهر به دو دلیل کاملا متفاوت اشاره شده است:

الف-شیراز نام نوعی غذا است که از شبت ریز کرده و ماست تهیه می شود.

ب-به علت وجود چراگاه های زیاد و حیوانات شیرده،این شهر را شیراز نامیده اند.

صنایع دستی

صنایع دستی معروف این شهر،حصیر بافی،سفال سازی،نقره سازی،قلمزنی،خاتم کاری،رنگ کاری،درودگری و منبت کاری است.

                                                                                              شاد و سلامت باشید